Mijn allerliefste vriendinnetje was plotseling verdwenen, net als de camper waar ze in woonde! Dat vond ik helemaal niet leuk en ik had wel een héle morgen liefdesverdriet!is ze niet lief?

 

Want ik vond haar zo aardig dat ze zelfs aan mijn brokjes mocht komen en aan mijn BOT! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat het geen echt vers BOT was, maar zo'n namaak bot. Je kent dat wel. Ze mocht ook zomaar in de camper komen van mij. Van mijn baasjes weer niet, maar daar trok ze zich niks van aan. In elk geval was ik er goed ziek van toen ze verdween en ik weet niet eens hoe ik haar terug moet vinden!

 

Gelukkig ontmoette ik 's middags een heel leuk vriendje die vroeg of we samen gingen spelen en dat heb ik natuurlijk gedaan. Zo was ik al gauw over mijn liefdesverdriet heen en nu kan het me eigenlijk niets meer schelen!

 

We hebben de hele middag kattekwaad uitgehaald en geravot. Niemand wist wie het baasje van dat hondje was. Later bleek dat het het hondje van de kroeg even verderop was. Net mijn vader, die was er ook zo een!

 

 

Ik vind het heel leuk in de camper, we komen steeds op andere plaatsen bij de zee. Maar de het zijn wel hele vreemde zeeën, helemaal niet zoals bij ons. Er zijn rotsen en het ruikt er ronduit vreemd. Ik ga dan natuurlijk steeds op inspectie als ik de kans krijg!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hierboven zie je een paar foto's van mij bij die rare zeeën. Zelfs onze camper op de foto staat maar een paar meter van de zee af. Zou je niet zeggen hé?

Nu ga ik maar weer eens een dutje doen, want we hebben vanmorgen een heel eind gewandeld en daar ben ik best moe van! Tot gauw weer, pootje van Nozem

Ik heb een alleraardigst vriendinnetje ontmoet. Ze woont in de camper naast ons en we vinden elkaar heel lief. Ik vind haar baasjes ook heel lief, want ik kreeg zomaar iets lekkers en ze zeiden van alles tegen mij. Wat weet ik niet, maar het klonk wel aardig. Gisteren zijn we naar het strand geweest en dat vond ik zó fijn! Er was heel veel zand en zoals jullie weten ben ik daar dol op! Maar het leukste was het water. Dat smaakte hartstikke lekker, helemaal niet zoals dat vieze zeewater waar je alleen nog meer dorst van krijgt. Volgens mijn baasjes was het een riviertje dat over het strand in de zee uitmondt: leuk hé! Nu kon ik rennen, graven, en door het water crossen. Ik was zo opgetogen, dat ik het allemaal tegelijk wilde doen en toen viel ik natuurlijk met een smak op mijn snoet! Deed geen pijn hoor!

Ik ben trouwens elke avond doodmoe, want ik mag steeds mee als mijn baasjes een eind gaan lopen. Dan klim ik over rotsen, banjer wat door het water en speel ik met elke hond die ik tegen kom. Vandaag ben ik aan het lanterfanten want mijn baasjes werken al de hele dag op de computer. Dat doen ze buiten in de schaduw en ze vinden het heel leuk. Ik vind het veel leuker als we gaan lopen of naar het strand toe gaan dat kan ik je wel vertellen!

Het schijnt trouwens dat foto's opladen nog steeds niet kan maar die houden jullie nog te goed.

Nou tot gauw maar weer! pootje van Nozem

Het heeft even geduurd voor ik weer wat van me kon laten horen. We zijn namelijk met de camper weg en dan is internet kennelijk niet zo voor de hand liggend als thuis. Tenminste, mijn baasjes zijn erg in de weer geweest om toch online te komen en nu is dat dus gelukt.

Voor mij is het allemaal erg spannend. Overal andere geuren, vreemde mensen en een andere mand. Ik heb daar best weer aan moeten wennen!
Toen wij vertrokken heb ik heel lang in de camper gezeten, want ze reden maar door! Tot we op een gegeven moment eindelijk stopten. Vlak bij de zee, dat rook ik wel. Maar wat raar, de zee was helemaal anders! Geen trap, bijna geen zand maar wel heel veel kiezelstenen en rotsen. Dat was hoog man! en ik liep op het randje omdat ik erg nieuwsgierig was wat er daar beneden te vinden zou zijn. Mijn baasjes vonden dat minder en omdat ik ze niet uit het oog wilde verliezen (god weet waar we waren!) ben ik meteen naar ze toe gehold toen ze een eind uit de rand verder liepen. Er was genoeg te snuffelen, sensationele geuren van heel veel andere honden maar niet van rattaplan, bella of dokus! Gek hé? 's Avonds heb ik mijn nieuwe mand opgezocht, die veilig onder het bed van mijn baasjes stond en gelukkig dat mijn eigen speeltjes en een lekkere deken er ook in lagen. De volgende morgen gingen we weer een heel eind wandelen, dat vond ik wel leuk en ik heb gemerkt dat ik véél beter over rotsen kan klauteren dan die twee baasjes van mij!

Daarna zijn we alweer verder gereden, de hele dag door tot we bij een interessant en spannend bos kwamen. Er liepen daar mensen, vreemde mensen en ik heb gegromd: ze moeten natuurlijk niet te dicht in de buurt komen, het is al spannend genoeg! Volgens mijn baasjes moet ik nog leren om op te houden met grommen als zij zeggen dat het goed is, maar dat vind ik maar moeilijk hoor! We konden niet zoveel wandelen, want het regende pijpestelen en dan blijf ik net zo lief in de camper, in mijn lekkere mand. De volgende dag hebben we weer heel lang gereden en 's avonds kwamen we in Loqmariaquer, een dorpje aan de zee in Bretagne. Daar zijn we al veel vaker geweest, maar de honden waar ik toen mee gespeeld heb waren er niet. Wel andere honden, maar die mochten van hun baasjes niet spelen: ze lagen aan de lijn in de camper en mochten er niet uit! Zielig hé?

We zijn daar een paar dagen gebleven en ik heb nog meegeholpen toen mijn baasjes in de zee (ook weer allemaal rotsen!) oesters gingen kappen. Ook voor mij, want ik vind die zó lekker! Er waren ook veel vogels en die heb ik allemaal weggejaagd en ik heb me suf gezocht naar mijn BOT, dat ik daar ergens begraven had, maar dat heb ik niet meer kunnen vinden.

Zo gauw als ik kan schrijf ik wel weer over mijn wederwaardigheden en ik zal mijn baasjes vragen een paar foto's op het blog te zetten!
Tot zover, een pootje van Nozem 

's Jonge jonge, wat heb ik veel meegemaakt de afgelopen twee weken. Het begon ermee dat mijn baasjes de hele dag weg waren. Gelukkig kwam mijn grote vriend, het baasje van Bella mij halen, maar 's avonds bracht hij me weer thuis en toen was ik helemaal alleen. Je kunt je voorstellen hoe blij ik was toen mijn baasjes er even later ook weer waren!
Nu heb ik niet zo'n geweldig besef van tijd, maar een hele dag gaat niet in mijn koude kleren zitten en ik ben blij dat ze dat bijna nooit doen, zo'n hele dag. Bella, die oude dame, vertelde me dat zij het niet erg vond: "ze komen altijd terug", zei ze "ze kunnen ons niet missen, weet je".  Nou, ik ben daar niet zo zeker van en Rattaplan, die er later over sprak, vindt het ook maar niks als hij alleen thuis moet blijven.
Een paar dagen hoefde ik helemaal niets, zo moe was ik en net toen het een beetje beter ging gebeurde er iets akeligs! Met dit lekkere weer liggen ook de vlooien weer op de loer en als we straks met de camper weggaan -en daar lijkt het toch wel op, zo druk bezig zijn ze- dan kan ik ravotten in de bossen waar die jeukteken ook wonen. Dus was het tijd voor mijn vlooienmiddel. Dat spuiten ze in mijn nek en daar ben ik altijd een beetje ziek van. Niet erg hoor, maar sloom, weet je wel? Deze keer was het veel erger. Het was een ander merk en ik werd daar heel ziek van! Ik viel alsmaar om, wist niet waar ik lopen moest, zag overal spoken en griezels waar ik tegen moest blaffen, o,o wat voelde ik mij ellendig: aA real bad trip! De dierenarts zei dat ik allergisch ben voor dat spul en dat ik het nooit meer hoef. Gelukkig maar! De volgende paar dagen heb ik alleen maar geslapen en zag ik die griezels en spoken nog maar af en toe. Nu gaat het weer een stuk beter met mij en ik heb vanmiddag zelfs mijn BOT opgegraven uit mijn supergeheime plek. En weet je wat ik zo leuk vind? Toen ik omviel en zo, merkte ik héél goed hoe bezorgd mijn baasjes waren: ze kunnen me inderdaad niet missen!

Vanmorgen was de zon er alweer! Mijn ene baasje ging al snel naar buiten en ik mee natuurlijk. Even later kwam mijn grote vriend, het baasje van Bella. Jammer genoeg was Bella er niet bij, maar ik was wel blij met de knuffel die ik kreeg. 's middags zeiden mijn baasjes: "mag Nozem mee"? Nou en dan weet ik het wel: dan gaan we iets leuks doen! En jawel hoor, in de auto en zoef... weg. Die auto vind ik niet zo leuk, dan ga ik gauw op de grond liggen, onder de benen van mijn baasje met mijn kop onder haar stoel. Dan valt het wel mee. Even later waren we er, ik rook het meteen...de ZEE! Ik wist niet hoe gauw ik uit de auto moest komen vloog  roef de trap op: ik weet de weg precies. Want na de trap komt het strand en dat vind ik zo super, super fijn. Ik huppelde gewoon van plezier, ik kon mijn lol niet op!  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het strand ruikt ook zo lekker en ik wrijf dan net zo lang met mijn snuit door het zand tot dat ik ook zo ruik. Het strand is ook heel groot en je kunt er lekker hard rennen. Achter een stok aan of zomaar voor de pret. Vanmidag deed ik dat ook, heel hard en heel ver. En dan weer gauw terug naar mijn baasjes, want die rennen niet mee. Dat kunnen ze ook niet zo goed als ik! Er was verder niemand op het strand, alleen een tractor die heel veel lawaai maakte. Dat was wel een beetje vreemd, want er rijden nooit auto's op het strand. Gelukkig was hij weer snel weg en kon ik verder spelen.

 

Op het strand liggen ook allerlei interessante dingen. Die inspecteer ik allemaal. Je weet maar nooit wat het is: misschien wel iets lekkers  of zo.

Daar had ik het vanmiddag dus ook druk mee.

En dat heerlijke zand, ik kom er niet over uitgepraat. Ik rol erdoor, graaf er in...... wat is het leven toch heerlijk! Op een gegeven moment lag ik zó met alle vier mijn poten in de lucht puur te genieten. 

 

Mijn baasjes lopen heel dicht langs het water. Ik niet hoor, want van de zee zelf moet ik niets hebben. Er zijn altijd golven en het water smaakt ronduit vies! Maar ja op een gegeven moment loopt mijn ene baasje het water in en dan ga ik een stukje mee. Een klein stukje maar hoor: ik ben niet gek!

 

 We kwamen ook nog een grote hond tegen, een witte met allemaal zwarte vlekken. Ik ben niet bang van grote honden want toen ik nog een pup was woonde er bij ons ook een grote hond. Dus ik begon enthousiast te snuffelen, maar dat vond die hond niet fijn. Hij begon zelfs te grommen en toen ben ik maar gauw doorgelopen. 

 

Aan alle dingen komt een eind en we gingen weer naar huis. Daar heb ik mijn hele waterbak leeggedronken en al mijn brokjes opgegeten.

Nu lig ik lekker te slapen en droom van dat heerlijke strand. Ja, ik was vandaag echt in de zevende hemel!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pootje van Nozem

Vandaag was een van mijn perfecte dagen! Vanmiddag gingen we met zijn allen naar buiten. Mijn ene baasje was bezig in de camper en ik vraag me af of we daar weer mee weg gaan. Dat zou ik wel leuk vinden! Ik wacht het maar af, want met mensen weet je het nooit. Mijn andere baasje was bezig in de tuin. Met de grasmaaier. Dat vind ik reuze spannend. Ik blaf er altijd naar en dan doet mijn baasje net of ze met dat ding op me af komt. Dan blaf ik nog harder! Ik vind dat wel een leuk spelletje. Ze had niet zóveel tijd voor mij, maar dat vond ik niet erg: er was zoveel te beleven! Eerst heb ik een tijdje op de oprit gelegen, lekker in de zon en een paar fietsers en vogels weggejaagd en daarna ben ik maar eens op onderzoek uitgegaan. Kijk, dit lijkt heel veel op mijn BOT, maar bij nader onderzoek rook het niet zo. Ik heb wel even gecontroleerd in mijn supergeheime verbergplek of mijn BOT er nog was. Voor de zekerheid, weet je. Gelukkig was mijn BOT er nog, dus dit geval moet iets anders zijn. Het rook trouwens niet interessant en ik heb het maar gelaten voor wat het was. Rattaplan kwam ook nog even langs, maar hij bleef in de auto zitten. Hij was een beetje ziek, zei zijn vrouwtje. Van het prikje van de dierenarts. Gelukkig kwam toen Jack, de buurhond even langs met zijn baasjes. Die gingen een eind wandelen, maar we hebben wel even gebuurt en om de beurt, op dezelfde plek natuurlijk, een plas gedaan tegen de kronkelwilg. Even later ontdekte ik een hol van een beest. Daar ben ik een hele tijd mee bezig geweest en mijn neus zat zó vol zand, dat ik de hele tijd moest niezen! En nu lig ik lekker te slapen, want ik ben best een beetje moe van deze heerlijke dag! Pootje van Nozem

Ik ben nu weer een beetje bijgekomen van gisterenavond. De hele dag heb ik liggen slapen, behalve dan als ik even mee naar buiten mocht. Vanmorgen wilde ik niet mee, het regende dat het goot. Maar ja, mijn baasje wilde persé en dan moet ik wel hé? Vanmiddag was het wel lekker. Mijn baasjes waren met de camper bezig en ik heb de hele buurt geinspecteerd. Ik kreeg wel op mijn donder omdat ik een fietser weg wou jagen. Dat was wel een akelig moment!

 

Maar verder over gisterenavond. Mijn baasjes gingen klaverjassen bij Bella. Dan mag ik altijd mee en dat vind ik hartstikke leuk. Bella vertelt hele verhalen aan mij, ze weet ook zoveel want ze is al een oude dame. We spelen ook even, maar niet zo wild als met Rattaplan want daar heeft Bella nooit zin in. Mijn baasjes zitten intussen aan de tafel met het ene baasje van Bella - mijn grote vriend- en Ad. Ze  hebben geen aandacht voor mij en ook niet voor Bella.  Gelukkig zit het andere baasje van Bella op de bank en daar zijn wij dan ook. Ik krijg dan heel veel knuffels en dat vind ik heerlijk en ondertussen stoeien Bella en ik wat rond. Op een gegeven moment staat  het ene baasje van Bella op en haalt worst. Dat ruik ik meteen en ik denk dan dat ze dat speciaal voor mij en Bella doet. Maar dat is niet zo, ze zet dat op de tafel. Eerst komt Bella in actie. Ze gaat dan met haar kop op de benen van haar baasje liggen en smeekt om een stukje worst. Dat kan ze heel goed en dan krijg ik ook een stukje. Ik probeer er dan nog een los te peuteren, eerst bij mijn grote vriend, maar die reageert niet meer op mij. Dan bij mijn baasjes, maar ook die zeggen alleen maar "ik speel op harten" en meer van die onzinninge dingen.

Dat lukt dus echt niet en dan ga ik maar bij Bella op de bank liggen tot we weer naar huis gaan. Daar mag ik dan nog even op schoot en zegt mijn baasje dat ik een brave jongen ben. Leuk hé?

Nou, morgen weer een dag. Pootje van Nozem

Ik lig lekker te soezen op mijn kussen na een heerlijke maaltijd van belegen paté. Opeens hoor ik hem, de man die elke dag naar onze deur loopt dan met de brievenbus kleppert en heel snel weer wegloopt. Dat vertrouw ik dus voor geen meter, dat kun je wel begrijpen! Ik blaf hem dan weg en dan zegt mijn baasje: "zo is het goed, Nozem". Ik snap dat echt niet. Zo zijn er wel meer dingen waar ik eigenlijk heel trots op ben, maar mijn baasjes niet. Dat gaat dan van 'mag niet!', 'hou op'of ' kom hier!' Neem nou bevoorbeeld eens al die mensen die van die rare streken uithalen, zoals de postbode. Of deze......

Dat is toch niet normaal? Nou en die jaag ik dus weg door angstaanjagend te blaffen en te grommen. Meestal lukt het me en gaan ze ook. Dat ik zelf eigenlijk barst van de schrik hoeven zij weer niet te weten.

Dan zijn er nog fietsers. Ook al zo'n raar volk. Op zondag mag ik nooit de straat op, want dan komen er heel veel fietsers langs die keihard rijden. Nou die jaag ik dan weg van achter de heg, en als ik de kans krijg vlieg ik er al blaffend achteraan. Boos dat mijn baasjes dan zijn! Maar zeg nou zelf....

Lopend zijn ze al vreemd genoeg!

Door de week is het bij ons zo rustig dat ik los mag meelopen, want van auto's ben ik bang en als er al een langs komt gereden dan ga ik in de berm zitten tot hij voorbij is, zonder dat mijn baasjes iets hoeven zeggen. Anders is het als we langs een wei met dieren komen. Dan moet ik aan de riem, want die beesten wil ik ook wegjagen en ik ben zó stoer dat ik zelfs bij de grootste stieren onder de draad door zou rennen. Dat mag niet van mijn baasjes en ik vind het diep in mijn hart ook wel fijn dan, die riem.

 

 

 

 

 

Ze zijn ook wel erg groot, vooral als je er dicht bij komt. Soms kijken ze je arrogant aan, zoals geiten of ze zijn toch wel een beetje bang van mij. Net goed!

Weet je waar ik ook een hekel aan heb? Aan al het gespuis wat door de lucht vliegt. Dat doet een normaal dier toch niet? En zelfs mijn baasjes die alles kunnen, lopen nooit door de lucht. Dus dat is niet pluis en ik ben dan ook altijd woedend als ik iets door de lucht zie vliegen. Dat zijn vaak vogels, die op het strand lopen maar als ze mij zien vlug de lucht in gaan waar ik er niet bij kan.

 

Je zou ze toch wat! En heel soms begint zo'n vogel ook nog te grommen! Dat zijn grote beesten man! Daar vlieg ik helemaal luid blaffend achteraan en waarom mijn baasjes dan zó moeten lachen, begrijp ik tot op de dag van vandaag niet.

 

 

 

 

 

 

 

Nu ben ik een beetje moe van al het vertellen. O ja, een ding nog! Mijn aller, aller grootste vijanden. Als ik die zie, moet ik er achteraan. Tot verdriet van mijn baasjes en het het baasje van Rattaplan. Maar ik kan er echt niets aan doen, eerlijk waar niet!

Nu ga ik echt een tukkie doen. Ik zie jullie wel weer!

Pootje van Nozem

 

Ik ben net terug uit de tuin. Daar ben ik de hele middag geweest, want de achterdeur stond weer open! Dat is lang geleden man en ik vond het zó fijn! Dan kun je gewoon naar binnen èn naar buiten wanneer je maar wilt. Heerlijk vind ik dat. Ik heb eerst mijn BOT begraven op mijn nieuwe supergeheime plek. Ja nieuw, want mijn baasje heeft mijn oude supergeheime plek ontdekt en ze was er niet blij mee! Er stonden daar bijzondere planten of zo en dat terwijl de hele tuin vol staat! Nou ja, het is nu weer geregeld en zelfs Bella, die ook nog even langs kwam, heeft mijn BOT niet ontdekt. Daarna ben ik maar eens op onderzoek gegaan in de tuin. Het rook er heerlijk en opeens snoof ik de geur op van een beest. Zo'n dier met een lange staart. Als ik geluk heb, krijg ik zo'n beest wel te pakken maar dan moet je wel geduld hebben hoor! Dat had ik vandaag niet, want er was zoveel te zien en te ruiken in de tuin en het werd helemaal gezellig toen ook nog eens mijn baasjes een kijkje kwamen nemen. "Het is lente", zeiden ze en als ze daarmee bedoelen dat ik voortaan weer lekker in de zon kan liggen, nou dan hou ik van de lente! Pootje van Nozem

 

wat is dit?                          speenkruid: echt lente!

 

 

veronica                                              op onderzoek